Πως έζησε το ΤΕDxAnogeia η πρώτη του ομιλήτρια!

Η Μυρτώ Βλαζάκη είναι η αγγελιοφόρος του ΤΕDxAnogeia και στις 8 Αυγούστου ήταν αυτή που ανέβηκε πρώτη από όλους στη σκηνή. Ένα μήνα μετά, περιγράφει μοναδικά σκέψεις και συναισθήματα και μας θυμίζει πόσο ωραία ήταν τελικά, στο Αόρι...  

Γράφει η Μυρτώ Βλαζάκη*

Τα ανεξάρτητα οργανωμένα TEDx, υποτιθέμενα ξεκινούν ως μια προσπάθεια παγκοσμιοποίησης του αμερικάνικου θεσμού των συνεδρίων TED, με στόχο τη διάχυση τοπικών καινοτόμων ιδεών. Σύντομα, TEDx οργανώνονται σε μητροπόλεις, χωριά, πανεπιστήμια, σε μέρη με έντονη τοπική ταυτότητα η οποία, δυστυχώς συστηματικά, απουσιάζει από την υφή τους, με την υιοθέτηση της στημένης εικόνας που σχεδόν επιβάλλουν τα κεντρικά του TED.

Στο TEDxAnogeia 2015 - για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού - μια ομάδα νέων ανθρώπων, τολμά να διαβάσει τους κανόνες διαφορετικά, να σκεφτεί έξω από την κατεστημένη εικόνα του TEDx και να καινοτομήσει, επαναφέροντας την αρχική ιδέα στις ρίζες της: ένα event οργανωμένο γύρω από την ιδιαίτερη δόνηση του τόπου, που το φιλοξενεί. Το καταφέρνει στην κορυφή του Ψηλορείτη, σε ένα πέτρινο θεατράκι, με τις νεαρές ελιές, άναρχα στη σκηνή, να ανταγωνίζονται τους ομιλητές για ένα πλάνο.

Λίγα λεπτά πριν αρχίσουν οι ομιλίες, ξεχνιέμαι για μια στιγμή σε μια εικόνα. Παρατηρώ τους επισκέπτες που έχουν γεμίσει το πέτρινο αμφιθέατρο και διακρίνω μόνο τη λάμψη των ματιών μες στο σκοτάδι. Οι αισθήσεις μου ηρεμούν... τα μάτια προς τη θολωτή θέαση των αστεριών, η ακοή αφουγκράζεται την επιβλητικότητα με την οποία το φυσικό υλικό ευγενικά σκεπάζει τους δυνατούς ψιθύρους.

Νιώθω ένα χέρι να με σπρώχνει ελαφρά προς τα μπροστά και σχεδόν αυτόματα ψελλίζω «Είμαι 20 χρονών». Αστραπιαία η φράση βαραίνει μέσα μου, το βάρος της συνειδητοποίησης μιας έννοιας που έχει ωριμάσει καιρό, αλλά βρίσκει εκεί, τις συνθήκες να κατασταλάξει. Συνειδητοποιώ ότι, το κόκκινο χαλάκι είναι εδώ και μερικά δευτερόλεπτα φωτισμένο και κάνω κάποια βήματα μπροστά.

Ψάχνω τα βλέμματα των επισκεπτών και συναντώ τα χαμόγελά τους. Νιώθω ότι συνεχίζω να μιλάω για να κερδίσω το χρόνο της παρατήρησης, της επιβεβαίωσης ενός υπερβατικού παντρέματος μεταξύ πνεύματος, ψυχής και φύσης. Δεν είμαι απόλυτα εκεί, εκεί στο  κόκκινο χαλάκι, είμαι στα λόγια που άκουσα πριν λίγο, έξω από το εκκλησάκι του Αγίου Υακίνθου «μοιραζόμαστε όλοι την ίδια συνείδηση, την κοινή συνείδηση της ανθρωπότητας» και χαμογελώ διάπλατα, σχεδόν διψασμένη, να μοιραστώ αυτή την αλήθεια. Χαμογελώ γιατί σκέφτομαι «λες; Άλλη μια σύμπτωση με νόημα; Η συγχρονικότητα του Jung στον Ψηλορείτη

Βγάζω το μικρόφωνο και πέφτω στην ανοιχτή αγκαλιά της Αριστέας. Κάθομαι περιφερειακά στο αμφιθεατράκι και κοιτώ απέναντι, ένα άγνωστο πρόσωπο πάνω στο οποίο παίζει το όριο, ανάμεσα στο σκοτάδι της φύσης και το τεχνητό φως του ανθρώπου. Γελάει και γυρνά το κεφάλι πότε από δω, πότε από κει... πότε φωτίζεται ολόκληρος και πότε ενσωματώνεται στο σκοτάδι. Στο πρόσωπο του, η μοίρα όλου του ανθρώπινου είδους, στο δρόμο του για να φωτίσει την κορυφή.

*Η Μυρτώ Βλαζάκη είναι ομιλήτρια-αγγελιαφόρος του TEDxAnogeia