TED-Χ-ομολόγηση

armeni-tedxanogeia.jpg

Γράφει η Ωραιάνθη Αρμένη*

Όσο συμπτωματικά μπορεί να συμβαίνουν κάποια πράγματα που διαδραματίζουν ρόλο, στις αποφάσεις ή τις ακούσιες κινήσεις μας, έτσι τράβηξε την ματιά μου, προ διμήνου, αυτός ο τίτλος: "TEDxAnogeia".

Έμεινα για μερικά δευτερόλεπτα να κοιτάζω, μαγνητισμένη λες, από κάτι που αδυνατώ ακόμα να προσδιορίσω. Ένα σύνολο από σκόρπιες εικόνες και μερικά σημαντικά νοήματα, συγκεντρωμένα μέσα σε αυτά τα έντεκα γράμματα. Φυλάκισαν την στιγμή και καθόρισαν σχεδόν ερήμην μου, την τύχη του ταξιδιού. Κάποτε είχα διαβάσει ένα βιβλίο, με τίτλο "Το ταξίδι που λέγαμε", το οποίο με είχε γεμίσει επιθυμία να βρω περιεχόμενο δικό μου να του βάλω. Ξαφνικά βρήκα!

Καθώς γράφω, συνειδητοποιώ ότι όσοι βρεθήκαμε πάνω στο βουνό, έχουμε από μια διαφορετική ομαδική ή προσωπική ιστορία, να διηγηθούμε. Όσο κι αν θέλω, αδυνατώ να γράψω ένα αντικειμενικό ρεπορτάζ ή κάποιο κείμενο απολογισμού και κριτικής. Θα μοιραστώ κάτι προσωπικό, πνιγμένο σε μνήμες, που ξεκινούν από πολύ παλιά. Μα γεμάτο "κορυφές"! 

Ξεκινώ, ομολογώντας πως δεν ξέρω που είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Κρήτη και το TEDxAnogeia και πως δεν με απασχολεί να την βρω. Για εμένα, τα δυο μαζί, ήταν (υποψιαζόμουν κι αποδείχθηκε) ένα ταξίδι που συνέδεσε το παρελθόν, με το παρόν μου και το μύθο με την πραγματικότητα. Με οδηγό το ένστικτο, επιπλέον, έσπασε κάποια προσωπικά στερεότυπα κι αποδυνάμωσε μικρές εμμονές...

Λοιπόν, η πρώτη μνήμη είναι της Κρήτης. Μνήμη, περίπου στην ηλικία μου και ισοδύναμη με τον όγκο της πλειοψηφίας των παιδικών μου παραμυθιών. Αληθινές στιγμές του παππού, δηλαδή, από τα χρόνια που υπηρετούσε στα Χανιά. Όπως, η στιγμή που μπήκαν στην πόλη οι οχθροί, εκείνη τη σκοτεινή πρώτη ημέρα της εισβολής, που κάποια γερμανική αρβύλα, τού κατάφερε μια κλωτσιά στην πλάτη, έτσι, για να τον τρομάξει. Κι όμως, την Κρήτη, ο παππούς την πέρασε σαν έρωτα, στην παιδική μας μνήμη! 

Ύστερα, μεγαλώνοντας, έχω τη μνήμη από μια υπόσχεση προς εκείνον, για να τον τιμήσουμε. Το κατάφερε ο αδελφός μου. Κάθε φορά που επέστρεφε σπίτι, από την Σητεία, όπου με την σειρά του υπηρετούσε, έφερνε μαζί πότε ένα μαχαίρι, πότε μια μικρή λύρα και πάντα λίγες μαντινάδες... 

Αυτά κι άλλα πολλά, ανακατεύονται με σύγχρονα παραμύθια TED, του κόσμου ή της Ελλάδας, με ανθρώπους που με ενέπνευσαν, ώστε να καταφέρω να κερδίσω τον μικρό εαυτό μου, σε εποχές που έπρεπε να δείχνει, μα και να είναι "μεγάλος"! Κυρίως να το πιστεύει! Σε κάτι τέτοια δεν στοχεύει κυρίως ένα TEDx event;

Από καιρό, λοιπόν, υποβόσκει το όνειρο (να γνωρίσω το νησί της καρδιάς μου, ανάμεσα σε Κρητικούς κι όχι ανάμεσα σε τουρίστες), όταν διάβασα τυχαία (;) εκείνο τον πρώτο τίτλο: "TEDxAnogeia".

Αναζήτησα πληροφορίες, με ενστικτώδη ανάγκη και ταχύτητα. Μια από τις πρώτες εικόνες, είναι το βίντεο με το πινακάκι. Τόσο απλή και δημιουργική ιδέα, που με έκανε να νιώσω, σα να γνώριζα ήδη κάθε ένα από τα ονόματα, σα να ήξερα από καιρό, σε τι πρόσωπα αντιστοιχούσαν. Έκανα subscribe, για να λαμβάνω τα newsletters (κάτι που κάνω εξαιρετικά σπάνια) και λίγες μόλις ημέρες μετά, έλαβα την φόρμα αίτησης για εθελοντική βοήθεια. Συμπλήρωσα στα γρήγορα, προσπαθώντας να μην σκέφτομαι τα πρακτικά εμπόδια... Bλέπεις, αν αυτή η αίτηση γινόταν δεκτή, δεν θα μπορούσα ποτέ να βγω από λόγο. Ανάμεσα σε σκέψεις και λέξεις, πάτησα περίπου κατά λάθος το send. Από εκείνη την στιγμή, ένοιωθα πως δε θα το έχανα με τίποτα. Εναλλακτικά, θα πήγαινα ως επισκέπτης!

Έζησα εν τέλει δώδεκα ημέρες στην Κρήτη, περίπου τις μισές εκ των οποίων πάνω στα Ανώγεια, ανάμεσα σε αγαπημένους πλέον ανθρώπους, μυθικές φιγούρες, ποιητική αγριάδα και εκδηλώσεις, που λίγο-πολύ είναι γνωστές από διηγήσεις άλλων συμμετεχόντων.

Το point είναι πως τώρα, λίγες ημέρες μετά, δυσκολεύομαι ακόμα να διαχειριστώ τα ποικίλα συναισθήματα που ένιωθα καθημερινά, καθώς βίωνα μαζί με αυτούς τους νέους φίλους, καταστάσεις που το απλοϊκό, οι αναμονές, το θεατράκι του Υάκινθου, η απειρία, οι εκπλήξεις, οι αλχημείες, οι ομάδες, τα νεύρα, η βροχή, το spooky συννεφάκι, η αγωνία, η συνεργασία, η προσήλωση, η ελπίδα κι ο στόχος, τις έκανε σπουδαίες! Μέσα μου νιώθω, πως αυτό το πείραμα που γεννήθηκε στην σκέψη του Γιώργου κι ανδρώθηκε στα χέρια των επτά φίλων του, δεν πέτυχε απλά ένα TED-o-στόχο. Πέτυχε, εκεί ψηλά, κάποιων τα όνειρα! 

Ο Ψηλορείτης, τα Ανώγεια, η Κρήτη, είναι πλέον τόπος μου, όπως και αυτή η ομάδα είναι στην καρδιά μου! Το TEDxAnogeia, έγινε ίσως εν αγνοία του το μέσο, για την κατάκτηση μιας δικής μου "κορυφής"! Ήταν, ομολογώ, ψηλή και δύσβατη ως χθες! Για αυτό που κέρδισα, δεν θα μπορέσω να ευχαριστήσω ποτέ, επαρκώς, όλους εσάς! 

*H Ωραιάνθη Αρμένη, είναι εθελόντρια στο ΤΕDxAnogeia